Średniowiecze
Czas trwania epoki: V–XV wiek, ok. 1000 lat, dominacja kultury chrześcijańskiej
Chorał gregoriański
W średniowieczu zauważyć można wyraźny podział na muzykę sakralną i świecką.
Najważniejszym zabytkiem muzyki sakralnej średniowiecza jest chorał gregoriański – zbiór śpiewów liturgicznych Kościoła, skodyfikowany (spisany) na polecenie papieża Grzegorza I Wielkiego.
Cechy chorału gregoriańskiego:
- jednogłosowy (monofonia)
- bez akompaniamentu (a cappella)
- tekst po łacinie
- śpiewany wyłącznie przez mężczyzn
- oparty na skalach kościelnych (dorycka, frygijska, lidyjska, miksolidyjska)
Dla ułatwienia nauki śpiewów chorałowych Guido z Arezzo opracował system solmizacji. Nazwy dźwięków zaczerpnął z Hymnu do świętego Jana. Z tego utworu pochodzą nazwy dźwięków: Ut (Do), Re, Mi, Fa, Sol, La
Pierwszą średniowieczną kompozytorką była Hildegarda z Bingen.
Najważniejszy gatunek muzyczny średniowiecza to msza – muzyczne opracowanie części stałych (Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus, Agnus Dei)
Muzyka świecka
Muzyka świecka reprezentowana przez wędrownych śpiewaków: trubadurzy, truwerzy, meistersingerzy, skaldowie, rybałci. Tworzyli oni i wykonywali pieśni w językach narodowych bohaterskie chanson de geste, czyli “pieśni o czynach”.
Najbardziej znanym trubadurem jest Raimbaut de Vaqueiras, prowansalski poeta z XII wieku.
W średniowieczu polifonia występowała w postaci bardzo popularnych kanonów, Summer is icumen in to najstarszy zachowany kanon angielski.
Polska muzyka średniowieczna
Bogurodzica – najstarsza polska pieśń religijna
Gaude Mater Polonia – hymn ku czci św. Stanisława, autor: Wincenty z Kielczy
