Barok
Czas trwania epoki: 1600–1750 (powstanie pierwszych oper – śmierć Bacha)
Dominująca faktura muzyczna to polifonia, choć pojawia się również homofonia (dominująca w późniejszych epokach – klasycyzm, romantyzm).
Najważniejsze cechy baroku
Nazwa „barok” pochodzi od portugalskiego słowa barocco, oznaczającego „zniekształconą perłę”. Sztuka baroku charakteryzuje się bogactwem zdobień, krzywizn i przepychem. W muzyce barokowej dominują rozbudowane ornamenty, takie jak tryle, mordenty i przednutki.
W muzyce barokowej wszechobecne jest basso continuo – rodzaj akompaniamentu, polegający na realizacji basu z cyfrowym zapisem akordów. Basso continuo wykonywane było na instrumencie melodycznym i akordowym: na przykład wiolonczeli lub fagocie z klawesynem lub pozytywem.
Najbardziej charakterystycznym instrumentem barokowym jest klawesyn. W 1711 Bartolomeo Cristofori tworzy pierwszy fortepian. Prototyp jest wprawdzie niedoskonały, ale stanowi zalążek klasycznego pianoforte.
Najważniejszą formą muzyczną jest fuga – forma polifoniczna oparta na temacie i kontrapunkcie.
W baroku istniały 2 rodzaje koncertu.
- Concerto grosso – dialog między grupą solistów (concertino) a całym zespołem (tutti); twórca: Arcangelo Corelli.
- Koncert solowy – rozwinięty przez Antonio Vivaldiego, trzyczęściowy (szybka – wolna – szybka)
Kompozytorzy barokowi
Johann Sebastian Bach (1685–1750)
Georg Friedrich Händel (1685–1759)
Antonio Vivaldi (1678–1741)
Adam Jarzębski (ok. 1590 – 1648/49)
