Faktura

Faktura utworu mówi nam o tym, jak “gęsta” jest muzyka. Określa zależność poszczególnych głosów względem siebie i wpływa znacząco na budowę i charakter utworu.

Faktura monofoniczna

Jeśli utwór posiada tylko jeden głos, mówimy, że faktura tego utworu jest monofoniczna. Może to być jednogłosowy utwór z epoki średniowiecza, na przykład jeden ze śpiewów gregoriańskich. Może też to być jednogłosowa pieśń ludowa.

Faktura homofoniczna

Homofonia pojawia się w muzyce wtedy, kiedy jedna z linii melodycznych jest ważniejsza, a pozostałe głosy są jej akompaniują. Akompaniament ten może przybrać postać akordów (homofonia harmoniczna – Menuet z „Eine Kleine Nachtmusik” Mozarta) albo figuracji, czyli rozłożonych akordów (homofonia monodyczna – Sonata Facile Mozarta). Główna linia melodyczna zazwyczaj występuje w najwyższym głosie.

Faktura polifoniczna

Polifonia występuje wtedy, kiedy w utworze mamy co najmniej dwa głosy. Jedna melodia może naśladować drugą. Taki zabieg nazywamy imitacją, a ten typ polifonii to polifonia imitacyjna. Przykładem imitacji jest kanon albo inwencja.

Inwencja dwugłosowa C-dur Bacha

Melodie mogą być też różne, tak jak na przykład  temat i kontrapunkt w fudze. Nazywamy to polifonią kontrastową.

Jak zwykle pojawia się tu miejsce na crossover. Jeśli wymieszamy polifonię i homofonię w obrębie jednego utworu, musimy zdecydować, który z rodzajów faktury dominuje. W utworze polifonicznym mogą pojawić się fragmenty homofonizujące, a w utworze homofonicznym fragmenty polifonizujące.