Polskie tańce narodowe
Polskie tańce narodowe to pięć tradycyjnych tańców, które wykształciły się z ludowych form tanecznych i zyskały ogólnokrajowy charakter. Ich cechy odnajdujemy w pieśniach ludowych, kolędach i w utworach kompozytorów romantyzmu oraz XX wieku.
Na bazie tradycyjnych kroków tańców ludowych w II połowie XX wieku stworzone zostały choreograficzne (baletowe) wersje tańców narodowych, nauczane i prezentowane przez Zespoły Pieśni i Tańca.
Polonez
- Metrum: 3/4
- Dostojny taniec korowodowy w tempie umiarkowanym
- Inne nazwy: chodzony, staropolski, okrągły
- Tradycyjnie rozpoczynał zabawę lub uroczystość
Krakowiak
- Metrum: 2/4
- Charakterystyczny rytm synkopowany, szybkie tempo
- Pochodzi z Małopolski (Kraków i okolice), znany też jako: deptany, goniony, mijany
- Żywiołowy, energiczny
Mazur
- Metrum: 3/4 lub 3/8
- Żywe tempo, akcenty na słabe części taktu
- Pochodzi z Mazowsza, znany też jako: wyrywus, szumny, goniony
- Pełen temperamentu, dynamiczny
Kujawiak
- Metrum: 3/4
- Wolne tempo, tryb molowy, spokojny charakter
- Pochodzi z Kujaw, zwany również: śpiący, niesiony, kolebany
- Melancholijny, romantyczny taniec
Oberek
- Metrum: 3/8
- Bardzo szybkie tempo, wiele ósemek i szesnastek
- Pochodzi z Kujaw, inne nazwy: obertas, wykrętas, zawijas
- Taniec obrotowy, żywiołowy
Stylizacja tańca
Stylizowany taniec to utwór instrumentalny przeznaczony do słuchania, a nie do tańczenia. Zachowuje rytm i charakter użytkowego tańca, ale ma formę artystyczną. Przykłady:
Mazurki Fryderyka Chopina – inspirowane mazurem, oberkiem i kujawiakiem
Grażyna Bacewicz – Krakowiak, Oberek
Henryk Wieniawski – Kujawiak na skrzypce
Tańce regionalne
Obok tańców narodowych istnieją tańce charakterystyczne dla konkretnych regionów Polski:
Góralski – Podhale, improwizowany taniec solowy mężczyzn
Trojak – Śląsk, taniec w trójkach (dwie kobiety, jeden mężczyzna)
